A riqueza cultural dun país queda á vista tamén na súa arquitectura popular. Construcións como hórreos, cruceiros, fornos e petos de ánimas están en risco polo abandono do rural galego.
A principal función dos hórreos era gardar o grao. A primeira vez que se soubo deles en Galicia foi no século XIII, pero a chegada do millo de América xeneralizounos no S. XVII. O número de pés do hórreo era un sinal da riqueza da casa. A estética e materiais empregados para construílos son distintos en cada zona. E os nomes tamén.
O hórreo é a construción realizada despois de longo tempo observando a forma de almacenar, secar e conservar o gran, o cal esixe unha boa ventilación, illamento e protección da humidade, ademais dun máis que axeitado sistema de defensa contra insectos, roedores e paxaros.
Son moitos os hórreos que ao non ter uso, arruínanse. E iso a pesar de que os construídos antes de 1901 están protexidos coa declaración de Ben de Interese Cultural pola Lei do Patrimonio Cultural de Galicia. Falamos, xa que logo, dunha protección sobre o papel pero non totalmente efectiva. Ten moito que ver con isto o despoboamento que está a sufrir o medio rural.
E, precisamente, hai un lugar que acaba de iniciar un proxecto de conservación e recuperación dos hórreos. Trátase da parroquia de Magalofes, no concello coruñés de Fene. Unha iniciativa aplaudida pola Asociación de veciños e veciñas deste núcleo rural, Manolo Pico, presidente da Sociedade que asegura que “o fascinou dende o principio”.
CON: Manolo Pico, presidente AVV de Magalofes
REALIZACIÓN: Susana Falcón, EMUGA/Radiofusión
